Parafia nie może istnieć bez miejsca sprawowania kultu religijnego- kościoła, kaplicy. Ile na przestrzeni wieków było kościołów w parafii Brańszczyk niewiadomo.  Pierwsze z nich mogły być powiązane z grodem, kolejne zapewne drewniane i niewielkie, nie  służyły zbyt długo swym parafianom z powodu niekorzystnego wpływu czynników atmosferycznych, częstych pożarów i wojen.  Trudna jest do ustalenia ilość, a także miejsce  usytuowania pierwszych świątyń, na szczególną uwagę zasługuje niewielkie wzniesienie położone na południowy wschód od obecnego kościoła nazwane na starych mapach ,,Cmentarzysko”. Na podstawie dokumentów można dowiedzieć się, iż miedzy 1547 a 1567 rokiem biskup płocki Andrzej IV Noskowski wzniósł swoim kosztem drewniany kościół. Pierwszy opis kościoła w Brańszczyku pochodzi z 1609 roku i prawdopodobnie dotyczy kościoła wyżej wymienionego. Przemawia za tym fakt zawarty w dokumencie  dotyczący zagrożenia ze strony rzeki, która podmywała brzegi. Proces podmywania brzegów z reguły jest powolny i długotrwały, zaś miejsce pod budowę świątyni  zapewne wybrane było z należytą starannością i rozwagą. Z późniejszych dokumentów można dowiedzieć się, iż kościół i istniejący wokół cmentarz z kostnicą znajdowały się nad rzeką na tak zwanych ,,Marwilach”. Obecnie  miejsce to  kryje się na końcu działki  o numerze 16 położonej przy ulicy Jana Pawła II. Z najstarszego opisu  wynika iż kościół był  piękny i mocny wymagał jednak poprawy zniszczonej podłogi i części dachu krytego gontem. Posiadał niezbędne wyposażenie i paramenty liturgiczne, był wystarczający na potrzeby liczącej kilkaset dusz wspólnoty parafialnej.

Kolejny kościół wybudowany został w 1728 roku przez ks. Pawła Dromlera z dochodów beneficjum  (głównie dochodów ziemskich parafii). Potrzeba budowy nowego obiektu sakralnego podyktowana była zaleceniem władz diecezjalnych, które określiły stan obecnego kościoła jako bardzo zły z powodu starości i zaniedbania. Aby ograniczyć zagrożenie ze strony rzeki, nowy Dom Boży  usytuowany został dalej od jaj brzegów w miejscu między obecnym kościołem i plebanią. Budowla na wzór wcześniejszych wzniesiona była z drewna, kryta gontem, z posadzką wykonaną  z kwadratowych cegieł, pod ścianami  znajdowały się deski po zdjęciu których można było przygotować mogiły dla znamienitszych parafian. Całość wraz z przykościelnym cmentarzem była obwiedziona drewnianym parkanem.  Od frontu znajdowała się brama wejściowa powiązana z dzwonnicą uposażoną w  dwa duże dzwony i trzeci mniejszy umieszczonym powyżej. W parkanie od wschodu, za wielkim ołtarzem znajdowała się kostnica, w której składano kości z grobów powtórnie użytych, chowane do wspólnej mogiły  podczas wielkich uroczystości np. Misji św. Kościół konsekrowany był  w 1739 roku pod wezwaniem św. Jan Chrzciciela, posiadał kilka ołtarzy ufundowanych ku czci innych patronów  parafii i malowane obrazy świętych wiszące na ścianach.

W 1833 roku ks. Piotr Rejchel rozpoczął budowę obecnego murowanego kościoła pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Choć poprzedni kościół nie był zbyt wiekowy to jednak jego zużycie i powiększająca się liczba parafian wymusiły potrzebę budowy nowej świątyni. Czas budowy przypadł na rządy cara Mikołaja I, człowieka nieprzychylnego Polakom i katolikom, miedzy innymi z tego powodu, jak również z powodu ograniczonych możliwości finansowych  nowy obiekt sakralny nie wyróżniał się określonym stylem architektonicznym , był mały i skromny. Środki na budowę nowej świątyni  pochodziły z oszczędności pozostawionych po poprzednim proboszczu księdzu Jakubie Ossowskim z ofiar parafian, ofiar kolatorów Wincentego i Tekli Rapackich miejscowych dziedziców.   Poprzedzający  Rapackich dzierżawca ekonomi brańszczykowskiej Romuald Bartold, wystarał się u  biskupa o przysłanie na tutejsze probostwo  księdza prałata Piotra Rejchla , kapłana który posiadał  doświadczenie budowy  świątyń. W 1857 roku ks. Bonifacy Ostrzykowski dobudował dwie zakrystie boczne,  w 1921 roku ks. Michał Wacław Wacławski powiększył zakrystie i dobudował prezbiterium opierając rzut poziomy kościoła na planie krzyża. Mimo przeprowadzanych prac budowlanych brańszczykowski kościół pozostał mały i niski, jednak  wzbogacony nowymi elementami i wciąż upiększany przez kolejnych proboszczów wyróżnia się swoim osobliwym stylem.  Wewnątrz świątyni w XIX wiecznym ołtarzu głównym umieszczony jest  obraz Matki Boskiej Częstochowskiej malowany na drewnie, na zasuwie obraz św. Jana Chrzciciela z początku XX wieku. Wystrój nawy głównej składa  się miedzy innymi z dwóch XIX wiecznych ołtarzy bocznych  i obrazów pochodzących z XIX i pierwszej połowy XX wieku, trzy z nich namalował miejscowy artysta malarz Wacław Ruszkowski. W ścianę północną pięknie wkomponowane jest epitafium wykonane z piaskowca poświęcone Tomaszowi i Barbarze Ostrzykowskim ufundowane w 1856 roku. W zakrystii na szczególną uwagę zasługuje obraz przedstawiający objawienie Matki Bożej, którego doznał ksiądz Tomasz Maliszewski (1593-1662) kanonik warszawski, proboszcz brański i relikwiarz Wszystkich Świętych podarowany parafii w 1848 roku przez papieża Piusa IX.

Otoczenie kościoła uzupełnia drewniana XIX wieczna dzwonnica, w której są dwa duże dzwony ufundowane przez parafian po II wojnie światowej, staraniem księdza proboszcza Bolesława Dudzińskiego i mała sygnaturka. Starsze opisy wymieniają trzy duże dzwony, które padły łupem okupantów niemieckich dwa w 1918 roku, trzeci w 18 stycznia 1942 roku, od tego momentu przez kilkanaście lat parafia pozbawiona była dużych dzwonów.